“Thuis”, op je eigen kamer

Henk Mulder Tom Visser Pieter Moes Jan-Willem Smeulers
Henk Mulder, Tom Visser, Pieter Moes en Jan Willem Smeulers op Plesman D5

“Thuis” was op Nijenrode toch vooral je eigen kamer. Daarbij moet “eigen” niet al te letterlijk worden genomen. En “kamer” trouwens ook niet. In het Plesmanpaviljoen kon het aantal bewoners van een kamer tot wel 6 personen oplopen. Daarbij bestond die “kamer” dan wel uit twee slaapkamertjes aan de ene, en een gemeenschappelijke zit-/studeerkamer aan de andere kant van de gang. In het Koetshuis, het Bolkestein- en het Rijkenspaviljoen zat je met zo´n drie tot vier studenten op een kamer. En hoe dat op Silversteyn zat – in het verre buitenland, helemaal aan de overkant van de Vecht – weet ik eigenlijk niet.

noib9 (2)
Marko Vos en Frits Cancrinus op Bolkestein B8, in zeer nette toestand, vandaar de foto.

Het gezamenlijk kamerbewonen maakte deel uit van de Nijenrode-filosofie, waarbij studenten met heel verschillende achtergronden leerden met elkaar om te gaan, als voorbereiding op de praktijk in hun toekomstige beroep. Die gedachte werd niet alleen concreet gemaakt in de bezetting van de kamers, maar ook in de samenstelling van de studiegroepen en de vele sportclubs, jaarclubs, collegies, commissies en verenigingen op Nijenrode, kortom: in het leven op de campus. Daaraan actief meedoen werd gestimuleerd en wie zich eraan onttrok – als dat al mogelijk was – was een grijze muis.

1970-1971 Kees Schoute Tom Visser
Kees Schoute en Tom Visser op Plesman D5

Ook de eigen kamer had hierin een rol. Niet alleen leerden de bewoners van die kamer elkaar goed kennen, maar er werden ook anderen ontvangen, gesprekken gevoerd, sigaretten gerookt en borrels gedronken. Met studie had dat meestal niet zo veel te maken, met vorming des te meer. In de examentijd werd er een plek gezocht om rustig te kunnen studeren. Dat was lang niet altijd de eigen kamer, al was het maar omdat die al door kamergenoten bezet was. Er werd dan uitgeweken naar bijvoorbeeld de bibliotheek, een leslokaal of een ruimte in het kasteel, soms tot diep in de nacht.

Hierbij een aantal foto´s van Nijenrodekamers uit de periode 1969 – 1971. Heb je zelf ook dergelijke foto´s? Stuur ze in!

Reacties graag via Contact, in het menu bovenaan deze pagina.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

A moment´s Nixon, please

1969 Tommy-The-WhoIn 1969 kwam de rockopera Tommy van The Who uit. St. John B. Nixon (1917 – 1996) was er als de kippen bij om ´m als lesmateriaal te gebruiken. In het language laboratory draaide hij de hele LP en besprak hij de tekst met ons. Zo gebruikte hij de actuele muziek van 1969 om zijn eigen originele draai aan het vak Engels te geven. Dat viel bij veel van ons erg in de smaak. Hij was docent Engels (1946 – 1980) en internaatshoofd (1947 – 1957).

Nixon-01 (2)Nixon was een cultuurliefhebber. Hij ging vaak naar theater Mickery in Loenersloot en vertelde ons daarover. In het boek “Remarkable Nyenrode 1946 – 2011, Remarkable 65”, een uitgave van Nyenrode Business Universiteit uit 2011, staat over hem het verhaal “A moment´s silence, please”. We nemen het vrijwel helemaal over.

“Wanted: teacher of English in a castle surrounded by water in Holland”. Het was deze advertentietekst die de toen 29-jarige St. John Nixon nieuwsgierig maakte en naar Breukelen bracht. Hij bleef er tot zijn pensionering. Hij begon als leraar Engels en werd vanaf 1947 ook internaatshoofd. Hij woonde in het Koetshuis. Over die turbulente beginjaren vertelt hij: “De eerste groep had de oorlogsjaren meegemaakt, sommige hadden Japanse interneringskampen doorstaan of in het verzet gezeten. Sommige jongens waren er lichamelijk niet goed aan toe door hun verblijf in een concentratiekamp. Maar ze waren volwassen, literair en artistiek geïnteresseerd, intelligent” (…).

Houten ophaalbrug verving stenen brug van 1860 in 1915
Zicht op het koetshuis, langs de ophaalbrug voor het kasteel
Demonstratie talenpracticum in koetshuis voor bedrijfsdirecteuren
Nixon was de koning van het talenpracticum. Hier een demonstratie voor bedrijfsdirecteuren van het eerste talenpracticum in de stal van het koetshuis.

Nixon was populair onder vele generaties studenten. In interviews en artikelen komt hij steevast op een prettige en leuke manier naar voren. Een voorbeeld: docenten werden in de beginjaren niet geacht hun auto – als ze er al eentje hadden – op het terrein van Nyenrode te parkeren. De docent sociologie, de heer Klop, kwam op zeker moment trots een Fiat tonen. Een groep studenten zag kans de Fiat ´s nachts op het podium van het Koetshuis te plaatsen: “Klop en Habbema (rector) ontploften bijna en Nixon deed alsof…”.

Prins BernhardOngetwijfeld was ook prins Bernhard erg op Nixon gesteld. Nixon zelf vertelde daarover: “Prins Bernhard bezocht Nyenrode ook weleens onverwacht en wilde dan naar de bar, ook al was die soms dicht. Studenten werden dan uit bed getrommeld om de bar te bevolken en de prins gezelschap te bieden tot in de kleine uurtjes”.

1971 stuntweek-08 Nixon
Nixon geniet bij de stuntweek 1971

Henk HoflandHij zegt zelf altijd erg gelukkig te zijn geweest op Nyenrode. “Vooral het directe contact met de studenten heeft me altijd gefascineerd. Ik heb volop aan het campusleven meegedaan, In de beginjaren waren het vooral de begaafde en kleurrijke types die naar Nyenrode kwamen: jongens als Henk Hofland, Ben Brinkel (Michel van der Plas), Willem Oltmans en Gregor Frenkel Frank. Na 1950 werden er psychologische tests gedaan en werden er meer commerciële types geselecteerd. Van die VVD-jongens met blauwe blazers aan”.

A moment´s Nixon, pleaseLegendarisch onder de oudere generatie Nyenrodianen is zijn rubriek in Alumniblad Waar Ook Ter Wereld, de voorloper van VCV Magazine: “A moment´s Nixon, please”. In de rubriek volgt hij de carrière en belevenissen van oud-studenten. Ze sturen hem regelmatig post. De naam is een parafrase op zijn bekende verzoek: “A moment´s silence, please”.

Zo vertelt alumnus Huub Appel: “De ontbijtceremonie was een happening op zich. Op de afgesproken tijd aanwezig zijn was de opdracht, anders werd je vanaf “A moment´s silence” van tafelpreses Nixon geweigerd nog deel te nemen. Mr. Nixon moet geconstateerd hebben dat het ontbijt vaak startte met circa dertig personen en uiteindelijk eindigde met een drievoudige bezetting, die in tijgersluipgang alsnog kwamen deelnemen. Dat heeft hij vast ervaren als creativiteit en creativiteit had een hoge rangorde in zijn interesses”.

Reactie van Rob Lablans:
Yum yumNixon was gesteld op zijn titel; het was Mr. St. John Nixon M.A. Hij had op Cambridge geen Engels maar Spaans gestudeerd. Het stopwoordje van Nixon was yum yum. Hij vertelde dat hij van allerlei studenten, waar ook ter wereld, foto´s van barretjes kreeg met de naam Yum Yum. Hij zei zelf nooit de Yum Yum in Amsterdam bezocht te hebben.

Wil je reageren op dit verhaal? Graag via Contact, in het menu bovenaan deze pagina.